تجربه‌ی شخصی,زندگی,نویسندگی

اهمیت یادداشت کردن

شب بود و داشتم اتفاقات آن روز را یادداشت می کردم که یاد پیشنویس دو داستان افتادم. این دو پیشنویس را حدود یک ماه پیش نوشته بودم. آن موقع کلی از آنها تعریف می کردم (پیش خودم البته). فقط مانده بود ویرایش و بازنویسی را انجام بدهم. شنیده بودم که بهتر است چند روزی بین آزادنویسی و بازنویسی فاصله بی اندازیم.

ذهنم با مسائل دیگر آلوده شد و چند روز شد یک ماه. به نظرم جالب است. کلی آن دو پیشنویس را دوست داشتم و یقینم این بود که بهترین داستان هایی می شوند که نوشته ام. اما این هم یادم رفت. من آن دوتا را فراموش کردم، چطور ایده های اولیه را فراموش نکنم؟

مثل پروژه ساختمانی می ماند که تا آخرهای کار پیش می رود اما به دلیل کمبود بودجه متوقف می شود. و پس از مدتی همه یادشان می رود که همچین پروژه ای وجود داشته.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *