تجربه‌ی شخصی,نویسندگی

خواب نویسی

خواب ها به بیشتر برای ایده یابی کاربرد دارند تا مکتوب کردن مستقیم. اما باز هم برای استخراج همیشگی ایده زیاد به درد نمی خورند. اما در این دو ماهی که خواب نویسی را شروع کردم به یکسری نکات رسیدم که می خواهم با شما به اشتراک بگذارم.

1: ایده ای وجود دارد؟

ایده در 200- 300 کلمه ی اول قایم نشده است. گاهی باید تا بیش از هزار کلمه جلو بروید تا به چیز به درد بخوری برسید. گاهی هیچ ایده ای هم در کار نیست. اما همین که دست شما را گرم نگه داشت ارزشمند است. پس انتظار شاهکار نداشته باشید.

2: ایده وجود ندارد؟ چطور ایده به وجود بیاوریم؟

همانطور که گفتم اغلب نمی توان از خواب ایده بیرون کشید. خواب مثل داستان است. در جاهایی از این داستان از خودتان بپرسید ((اگر این جای داستان، فلان جور بود؟ داستان بهتر نمی شد؟)) با همین سوال می توانید خوابتان را اصلاح کنید. همین تغیرات کوچک می تواند جرقه ی یک داستان دیگر باشد.

3: خواب ها را با هم قاطی کنید

بیشتر خواب ها آنقدر کوتاه هستند که خاطره ی ما از آنها شبیه یک گیف است و سر تهش در 200 کلمه به هم می رسد. انتهای این خوابچه ها را به هم وصل کنید. طوری وصلشان کنید که کنار هم معنا بدهند. اینطور شانس بیشتری در یافتن ایده دارید. ممکن است به جایی هم نرسید.

4: شما آزاد هستید

از زندگی واقعی، کتاب مورد علاقه، فیلم دیروز و هرچیز دیگری در خواب نویسی استفاده کنید.

5. داستان بنویسید نه گزارش

«خواب دیدم که راننده ی فرمول یک شده ام و همه تشویقم می کنند» کمکی نمی کند. خواب را از دید شخصیت ها بنویسید، درست مثل داستان. لزوما قرار هم نیست که داستان بنویسید، فقط ادایش را در بی آورید.

سخن آخر

یادتان باشد که خواب نویسی برای گرم نگه داشتن دست است. مثل صفحات صبحگاهی یا هزار کلمه.

نمی گویم دفتری را برای ثبت خواب نویسی اختصاص بدهید.

چونکه اغلب تا یک ماه خواب نمی بینیم.

اگر این مسئله را جدی بگیرید در آینده شاید بیشتر و بهتر خواب ببینید. (این را از تجربه ی خودم می گویم)


بعد از خواندن این پست می توانید پست زیر را بخوانید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *