زندگی

در مقابل نوجوان موضع نگیرید

سر سفره ی شام با برادر 8 ساله ام درباره ی اینکه نباید راجب سبیل و ریش دیگران اظهار نظر منفی کند حرف زدم. در طول صحبت های من، او فقط نگاه می کرد. وقتی ساکت شدم، بعد از چند ثانیه مکث زبانش را درآورد.

تا آمدم عصبانی شوم یاد بعد از ظهر همان روز افتادم:

پدر گفت: کاردو، قرار بود دیروز این کارو انجام بدی، یه هفته س که اتاقت این ریختیه.

کاردو گفت: شما نمی فهمید. اینطوری حین نوشتن حس بهتری دارم.

و بعد اتاق کتاب های درسی، دست نویس ها، خودکارها و کاغذهای باطله که کل کف اتاق را پوشانده بودند جمع کرد. جمله ی طولانی بود. و خسته کننده. به همان خسته کنندگی که اتاقم بود.

من اتاق را جمع کردم. برادرم هم اظهار نظرهای منفی را متوقف کرد. اشتباه را جبران کردیم. ولی بعد از اینکه به طرف مقابل توهین کردیم.

وقتی می خواهید بچه یا نوجوانی را متوجه کار اشتباهش کنید، تا بیخ قضیه پیش نروید. مجبورش نکنید برای بخشش به پایتان بیافتد. حتی اننظار «تو راست میگویی» را هم نداشته باشید.

آدم های بالغ هم گاها عذرخواهی نمی کنند. حالا چه برسد به یک بچه.

انتظار عذرخواهی نداشته باشید. مخصوصا در رابطه با کودک یا نوجوان. کودک به دلیل ناراحتی از برخورد شما، و نوجوان به دلیل غروری که دارد، از عذرخواهی تفره می رود. و شاید موضع هم بگیرد.

کار نادرستی که انجام داده را به یادش بی آورید، و منتظر تغیر باشید. اگر جواب نداد. بار دیگر به یادش بی آورید. به همان لطافت بار اول.

2 نظرات در مورد “در مقابل نوجوان موضع نگیرید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *